نوزادان و کودکان

شربت سينه توسيان اطفال

Tussian Children 3d

موارد مصرف

ضد سرفه و خلط آور

دستور مصرف

اطفال 1 تا 6 سال: روزی سه بار هربار یك قاشق مرباخوری،
كودكان 6 تا 13 سال: روزی سه بار هر بار دو قاشق مرباخوری،

 

موارد منع مصرف

عوارض جانبی:

در افراد حساس به فرآورده های گیاهی ممکن است موجب حساسیت مختصری شود.

موارد احتیاط:

در مواردی که سرفه بیش از یک هفته طول بکشد و در هنگام بروز تنگی نفس، تب و یا وجود اخلاط خونی یا عفونی به پزشک مراجعه شود.

موارد منع مصرف ونکات قابل توصیه:

-در افراد دیابتیک با نظر پزشک مصرف شود.

-در افراد با سابقه حساسیت به گونه های گیاه آویشن منع مصرف دارد.

اجزای فرآورده

عصاره مايع برگها و سرشاخه‌های گلدار آويشن (Thymus vulgaris) به ميزان 750 ميلی‌گرم در هر 5 ميلی ليتر.

 

مواد موثره

فنلها شامل: تيمول، کارواکرول Carvacrol، سينئول، بورنئول، ژرانيول، لينالول، بورنيل‌استات،‌ لينالل. فلاونوئيدها شامل: اپی ژنين، لوتئولين، تيمونين، نارين‌ژنين.

 

شکل دارویی

شربت 60 ميلی ليتری مخصوص اطفال.

 

استاندارد شده

برحسب 0/9- 0/7 ميلی گرم تيمول در 5 ميلی ليتر شربت.

 

آثار فارماکولوژی

اثر ضد سرفه، خلط آور و ضد اسپاسم از مهمترين آثار فارماکولوژيک آويشن بحساب می آيد (1). اين آثار را به اسانسهای فرار (مانند تيمول و کارواکرول) نسبت میدهند(2). اسانسهای فرار در گياه آويشن، اثر ضد اسپاسم روی نسوج ريوی انسان دارد. مصرف آويشن و يا عصاره آن در درمان برونشيت، سياه سرفه والتهاب مجاری تنفسی توسط مقامات بهداشتی در کشور آلمان مورد‌تاييد قرار گرفته است (3). در يک مطالعه دوسوکور و راندم 60 بيمار مبتلا به سرفه‌های شديد تحت درمان با شربت آويشن يا داروی برم هگزين برای مدت 5 روز قرارگرفتند .اثر دو دارو مشابه يکديگر بود وتفاوتی بين اثر اين دو دارو ديده نشد اين آزمايش نشان دهنده اثر بخشی شربت آويشن در درمان سرفه می‌باشد(4). اثر ضد‌ميکروبی و ضد‌قارچی تيمول بخوبی شناخته شده است. تيمول، کارواکرول، سينام الدئيد و اوژنول روی هفـت گونه ميکروب دهان اثر‌متوقف‌کننده نشان داده‌اند. اثر ضد‌ميکروبی وسيع‌الطيف تيمول وکارواکرول روی باکتريهای ايجادکننده عفونتهای مجاری تنفسی فوقانی به اثبات رسيده است (5، 6 و7).

 

منابع

 

1- Van den Broucke.1983. The therapeutic value of thymus species. Fitoterapia; 4:171–4.
2- Newal, C.A., et al 1966. A Guide for health–care professionals; London: The pharmaceutical press.
3- Tyler, V.E. 1994, Herbs of choice: The therapeutic use of phytomedicinals. New York, pharmaceutical press.
4- Leung, A.Y. and S. Foster 1996. Encyclopedia of common natural ingredients used in Food, Drugs and Cosmetics, 2 nd ed. New York: John wiley, Sons. Inc.
5- Knols G. stal Pc,Van Ree J.W. Huisart Wetens 1994 ; 37 (9) : 392.
6- Shapiro S, Guggenheim B. Oral microbiol. Immunol. 1994, 10(4): 241–246.
7- Martindale; The complete drug reference. 35, ed. (2007), P.2175.

 

ورود

ایجاد حساب کاربری